Nieuws /

Gerard Vinkers: ‘Blij met wat ik wél kan’

GerardVinkers 5

Oud-militair Gerard Vinkers (49) moest alles opnieuw leren na zijn ongeluk. Nu werkt hij op een manege en heeft hij al heel wat kilometers afgelegd op zijn Huka City fiets. We gingen bij hem langs in zijn woonplaats Rijssen.  

Motorongeluk
Aan de keukentafel vertelt Gerard over zijn motorongeval, nu 25 jaar geleden. ‘Ik was in militaire dienst en genoot van motorrijden. Vaak reed ik een rondje klaverblad met de jongens, vonden we mooi.’ Onderweg van Wezep naar de kazerne in Arnhem ging het mis op zo’n klaverblad. ‘Te hard door de bocht.’

Alles opnieuw leren
Zeven weken lag Gerard in coma. Een hersenkneuzing tastte met name zijn geheugen en evenwicht aan. ‘Alles moest ik opnieuw leren. Lopen, praten, schrijven, maar ook aankleden en koffiezetten bijvoorbeeld. In welke volgorde doe je dat? Ik wist het niet meer.’

Gerards ouders vullen aan: ‘Zijn handschrift was niet meer te lezen. Alle letters haalde hij door elkaar. In het Roessingh leerden ze hem opnieuw lezen en schrijven, het is heel fantastisch hoe hij daar geholpen is. Na een jaar revalidatie werd hij thuisgebracht door een militaire colonne. Al toeterend kwamen ze hier aanrijden met veel lawaai, prachtig om te zien.’

Op de fiets naar de manege
Fietsen op een gewone fiets zat er niet in. Gerard laat een beugel met zijwielen zien die in de schuur hangt. ‘Dit werkte niet. Als mijn middelste wiel in een kuiltje terecht kwam stond ik stil op straat. Het leger regelde daarom een driewielfiets, enkele jaren na mijn revalidatie. Die was laatst aan vervanging toe en nu rijd ik op een splinternieuwe Huka City.’

Vier dagen per week fietst Gerard naar de manege, met zijn werkschoenen in het krat achterop. ‘Want je kunt natuurlijk niet op je zondagse schoenen de stal uitmesten.’ De trapondersteuning komt goed van pas in Rijssen: tussen zijn huis en het centrum zit zo’n 16 meter hoogteverschil. ‘Ik heb nog kracht genoeg in mijn benen, hoor. Maar bij lange afstanden of een flinke wind tegen is zo’n steuntje in de rug wel fijn.’

Vrolijk
Hoe het nu met hem gaat? Gerard antwoord overtuigd: ‘Goed!’. En dat is aan hem te zien, de vrolijkheid straalt van zijn gezicht. Natuurlijk is het soms moeilijk. ‘Het ongeluk gebeurde toen Gerard net klaar was met zijn opleiding en zou gaan solliciteren. Van die baan is het nooit gekomen’, vertelt Gerards vader.

‘Maar’, zegt Gerard, ‘je hebt er niets aan om chagrijnig te zijn door wat je niet meer kunt. Het is beter om te zien wat nog wel lukt. Het had voor mij heel anders kunnen aflopen. Maar ik kan nog eten, praten, schrijven, lezen, lopen en zelfs autorijden. Of ’s avonds als het lekker weer is een stukje fietsen. Daar ben ik blij om. ’

GerardVinkers 2